Wat is er nu zo leuk aan fietsen hoor ik sommige zeggen? Altijd die tegenwind (ook al is het windaf) als je stopt met trappen sta je daar maar (als je al niet bent omgevallen met die klikpedalen). Fietsen is vooral ook een kletswijvensport. Nooit was ik op plaatsen waar zoveel “gekletst” te horen is. Iedereen lijkt iedereen te kennen. Je moet maar eens checken als je een groepje ziet rijden, ga gewoon eens mee en je kan je niet van de indruk ontdoen dat iedereen met iedereen al jarenlang bevriend is. Dat is wat dat fietsen zo leuk maakt. Dat universeel gedoe. Iedereen doe hetzelfde op die plaats, allemaal lotgenoten met het zelfde doel. Tegen die wind vechten en niet proberen omvallen. Zo ook vandaag nog tijdens het trainingsritje…
Ik draaide net de weg op langs het kanaal tot een oudere man, midden de zestig denk ik, naast me komt rijden. Voorzien van een fluo-oranje regenvestje, alu-frame vanuit de tijd dat ze er pas mee begonnen, fietspomp van 30 cm onder de bovenbuis met tape vastgemaakt, uiteraard geen helm, enfin u kent die types wel. Onmiddelijk beginnen we over fietsen. Over frame materialen, over trainingsschema’s, de koers, doping (mechanisch en chemisch)…het hele gamma kwam aan bod. “Ja, ik kom van Kortrijk, was al in Aalst en ben nu terug naar huis aan het rijden”. (btw, we waren in Gent). Hij was bezig nog wat km’s maken voor volgende zondag, Parijs-Roubaix voor wielertoeristen. Nu laat kasseien nu eens echt mijn ding niet zijn. Ik kom er graag voor uit dat ik 50km omrij om die 2 meter kasseien toch niet te moeten doen. Hij was van plan de 180km te rijden. “Tja, die 260km, ik kan daar ‘s avonds zo slecht van slapen. Niet dat ik moe ben hoor – maar heb dan teveel energie” Kijk dat is leuk aan dat fietsen. Ongeacht rang, stand, afkomst of nettoloon ben je onder gelijken. Een gemeenschappelijke factor dat je samenbrengt. “Aan de volgende brug, sla ik af riep ik” – “ok – tot de volgende” Dan nog 8 km tot thuis alleen want toegegeven, alleen fietsen is ook soms leuk…